Welkom
Daar sta je dan: klaar om uit te vliegen. Het oude is voorbij en het is tijd om los te laten. Of het nu gaat om een levensgezel, een huis, een baan, of een zienswijze. Je twijfelt nog, want daarbuiten is het nieuw en onbekend, en er is nog geen houvast...
Schrijven
Moeders zijn heilig. Moeders houden van hun kinderen en hebben het beste met hen voor. Altijd. Misschien is het wel het oudste taboe en het is nog steeds een taboe.
Het vraagt moed om uit de kast te komen: ‘Mijn moeder houdt niet van mij.’ Want de bekende zinnetjes komen meestal retour: ‘Natuurlijk wel, elke moeder houdt van haar kind.’ ’Je moest nu eenmaal worden opgevoed.’ ‘Als je zelf kinderen hebt kom je er wel achter.’
Ik durf het te schrijven: mijn moeder vernielde me met liefdeloosheid. Ze gunde me het geluk niet. Mijn moeder had veel gezichten en manipuleerde haar omgeving die mij ook als slecht en minderwaardig ging zien. Als kind ben je machteloos. Tenminste, ik was dat wel.
Moeders zijn heilig. Je mag je moeder niet slecht vinden want de duivel komt je halen. Je verdient het leven niet wanneer je je moeder niet liefhebt. Je moet je schamen. Ze heeft jou immers met veel pijn op de wereld gezet.
Mijn moeder is dood nu. Ze is gestorven in dit manuscript. In de laatste maanden van haar leven belde ze me iedere dag, vaak meerdere malen, maar ik nam niet meer op. Ik weigerde nog langer haar slachtoffer te zijn. Plotseling stierf ze en ik ging naar haar kijken. Er was weinig verschil: dood was ze net zo griezelig als levend. Mijn moeder is dood en niet meer heilig maar ik ben nog steeds bang voor haar. Ze spookt door mijn leven. Ze laat lampen kapot gaan, roddelt en steelt mijn energie. Ze maakt me ziek.
Herken je dit?