Spinhoven zegt dat er terecht veel aandacht is voor de gevolgen van seksueel misbruik en fysieke mishandeling, maar pleit voor meer aandacht voor emotionele verwaarlozing. Het effect van emotionele verwaarlozing in de kindertijd is groter dan gedacht:
Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z´n kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt
zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem
jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen.
3
iemand weigert de schelp
iemand houdt op met dansen
iemand smijt de kroegbaas de kruik in ´t gezicht
iemand zegt opa de pest met je oude verhalen
iemand wil het alfabet leren
iemand pakt de opzichter z´n zweep af
iemand steelt een geweer
iemand zegt dit is mijn grond
iemand staat zijn dochter niet af aan de landheer
iemand antwoordt niet met twee woorden
iemand houdt zijn graan verborgen
iemand viert geen feest als de vrachtwagens komen
iemand spuugt op de grond als hij de soldaten ziet
iemand snijdt de banden door
iemand verschuilt zich in het woud
iemand droomt niet meer
iemand richt zich op
iemand is voor altijd wakker
iemand stelt de vraag
iemand verzet zich
26-04-2010 Ik heb zeer onhandige benen gekregen. En daarbij gaat het lopen ook nog slecht...
11-03-2010
Een bord dat wordt stukgegooid is daarmee niet verdwenen. Het verandert alleen van vorm.
10-03-2010
"Veel gelovige ouders vergeten zeker, dat de Bijbel ook zegt: 'En gij, vaders, verbittert uw kinderen niet…' (Ef.6:4)!" http://www.myplaceofpeace.com/index1.htm
'Hij sneed een appel middendoor
om op de klok te kunnen kijken,
maar hij vond het klokhuis leeg
de magere maden van de tijd
hadden de uren opgevreten'
Hans Lodeizen
17-02-2010
dat je je been gebroken hebt.
en dat ze dan met een pleister aan komen zetten.
06-12-2009
Poëtica
Er is geen poëzie in een te helder leven.
Op het behang is altijd een plek
die wacht op het vocht. Een vuile bek
zoekt in de laden naar onzegbaarheden.
Alles wat toonbaar is moet overschreven,
ieder gedicht gewassen in inkt
die blind van de moerassen zingt,
waarvan men ziende niets kan weten.
Er is geen poëzie in een te helder leven,
in zuivere spiegels is geen gat
waardoor men in de afgrond stapt
en in het woord valt, woest en ledig.
Charles Ducal, In inkt gewassen '“ uitg. Atlas 2006
05-12-2009
"Zwijgen is in sommige gevallen de meest lafhartige vorm van liegen."
Wim Triesthof
02-12-2009
Dat pijn rijmt op klein,
begrijp ik.
Maar waarom rijmt pijn
op mijn, fijn en zijn?
23-11-2009
Nieuw hoofdstuk gestart: Schaamte
18-11-2009
Boeken aangeschaft:
-Communiceren. Contact maken, houden en verdiepen: Frank Oomkes en Alan Garner
-Werkboek Visualiseren: Ko Vos en fransje de Jongh
-Het verdeeld gemoed: Hubert J.M. Hermans en Els Hermans-Jansen
-Het zondebokcomplex: Brinton Perera
-Het spiegelende brein: Marco Iacoboni
17-11-2009
Het kind moet succes hebben om aan de wensen en verwachtingen van de moeder te voldoen en haar ijdelheid te strelen. Zo'n moeder ziet in de regel het werkelijke karakter van het kind, zijn individuele aard en behoeften helemaal niet. Ze projecteert zichzelf in het kind en regeert het met niets ontziende heerszucht. ... Er schijnt in dit geval een aanmerkelijke afstand tussen de ouders te bestaan, omdat een vrouw met zo'n mannelijke aard voor de gevoelens van een man nauwelijks werkelijk begrip kan hebben. Het enige, wat ze uit haar man weet te halen, is geld. ... Haar hele liefde zet ze om in eerzucht en machtsbegeerte, wannneer ze dit niet al lang voor het huwelijk gedaan heeft in onbewsute navolging van het voorbeeld van haar eiegen moeder. De kinderen van zulke moeders hebben in de praktijk de betekenis van poppen, die men naar believen aankleedt en opschikt. Ze zijn niet anders dan stomme figuren op het schaakbord van het ouderlijk egoïsme en daarbij komt, dat dit allemaal gedaan wordt onder de dekmantel van onzelfzuchtige toewijding voor het lieve kind, wiens geluk het enige doel van moders leven is. Maar in werkelijkheid wordt het kind zelfs geen spoor werkelijke liefde gegeven.
Lévinas weigert de relatie tot God te zien als een relatie naast en los van de relatie tot de Ander. De Oneindige openbaart zich uitsluitend in het gelaat van de Ander. God zelf komt daar zelf niet aan te pas, hij laat zich door het menselijke bewustzijn niet in kaart brengen. God is veeleer de Ongrijpbare die voorbijgegaan is en die mij met de Ander heeft achtergelaten. Wanneer ik een appèl van de Ander beantwoord, 'zie' ik God in het gelaat van die Andere. God staat dus niet boven de mens (religieus verticalisme) maar is terug te vinden op Aarde in het gelaat van de weerloze Andere.
Ik ga op de trap zitten. Dit is het land van niemand. Dit is niet boven of beneden, niet binnen en niet buiten, hier wordt geen enkele taal gesproken. Een rijtje jassen hangt levenloos aan de kapstok. Ze zijn allemaal zwart, zwart als drop. De voordeur is van marsepein, de treden zijn van chocola en mijn handen zijn van vlees. Deze handen pakten en plukten, ze wezen, ze scheurden en ze vouwden samen. Ze sneden de taart, mijn huid, mijn brood, en wachtten samen in mijn schoot. Ze schoven mijn schooltas vol boeken en gingen met mij mee de trap af. De keuken door en dan naar links, naar mijn ochtendboterham.